Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Το λάθος τραίνο

Το μέρος: Αθήνα
Ώρα: 6:45 π.μ.
Το σκηνικό: Υπνοδωμάτιο, σβηστά φώτα, από το παντζούρι αχνοφαίνονται δυο ακτίνες φωτός, ένα κρεβάτι -διπλό-, κομοδίνα
Τα πρόσωπα: ένας άντρας και μία γυναίκα, κοιμούνται και οι δύο

Το ξυπνητήρι χτυπάει, σηκώνεσαι βαριεστημένος, εκείνη κοιμάται ακόμα. Στρέφεις το κεφάλι σου προς το μέρος της και αναρωτιέσαι πώς γίνεται να κοιμάσαι τόσα χρόνια με την ίδια γυναίκα και να νιώθεις σαν να μην την ξέρεις καθόλου, αλλά το χειρότερο, να μην θέλεις να την γνωρίσεις κιόλας..Πλένεσαι, φτιάχνεις καφέ, ξυπνάει και μουρμουρίζει ένα "καλημέρα", απαντάς με την ίδια θέρμη, τρως κάτι στο πόδι και φεύγεις για τη δουλειά. Στο δρόμο κίνηση, αναρωτιέσαι που στο διάολο θα παρκάρεις για να πάρεις το μετρό και να κατέβεις κέντρο. 

Το σκηνικό τώρα αλλάζει: είσαι στην είσοδο του μετρό

Μπαίνεις στο μετρό, γύρω σου αγουροξυπνημένος κόσμος που κοιτάει μόνο κάτω, εσύ φοράς έντονη γραβάτα για να δηλώσεις την ανυπαρξία σου -άλλωστε καλοκαίρι είναι, πρέπει να είσαι και να φαίνεσαι χαρούμενος. Δίπλα σου ένα πρεζάκι, φαίνεται ότι έχει ξεμείνει από τη προηγούμενη νύχτα, το κοιτάς με απέχθεια. Μαλακισμένο, σκέφτεσαι, να 'χα τα νιάτα σου, κι εσύ τα σπαταλάς έτσι. Κατακρίνεις όλους όσους ξεφεύγουν, αλλά όταν το δάχτυλο δείχνει εσένα εκνευρίζεσαι και ρωτάς "Τι;Λάθη δεν επιτρέπονται;Άνθρωπος είμαι..". Ξεχνάς το πρεζάκι και σκέφτεσαι τα νιάτα σου, από μέσα σου πιστεύεις ότι είσαι πάντα το ίδιο παιδί, θυμάσαι εκείνη την κοπέλα που μοιραζόσταν τα όνειρά σας, την πρώτη, αλλά για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, αλλάζουν οι σχέσεις και αλλάζουμε κι εμείς..Τα ξεχνάς όλα και νομίζεις ότι είσαι σε εκείνο το τραίνο που έβλεπες και αυτό όλο γυρίζει και γυρίζει κι εσύ τεντώνεις τα χέρια και ψάχνεις από κάπου να πιαστείς, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνεις. Επόμενος σταθμός Σύνταγμα, ανταπόκριση με τη γραμμή...το τραίνο σταματάει, προσπαθείς να κατέβεις αλλά αυτοί που θέλουν να μπούν σου κλείνουν το δρόμο, ζώα -σκέφτεσαι- δεν έχετε καθόλου παιδεία; Σε κοιτάνε με εκείνο το αγελαδινό, γυάλινο βλέμμα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τους μιλήσεις, κατά πόσο θα σε καταλάβουν, πλησιάζουν και γίνονται περισσότεροι και σε κλείνουν, νιώθεις να πνίγεσαι, να ασφυκτιάς και πεθαίνεις..μαζί και εκείνο το παιδί που έκανε όνειρα..

Υ.Γ. Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, Πύξ Λάξ.
Υ.Γ.2. Το τραίνο, Τρύπες. 

3 σχόλια:

  1. Here's a little song I wrote
    You might want to sing it note for note
    Don't worry, be happy.
    In every life we have some trouble
    But when you worry you make it double
    Don't worry, be happy.
    Don't worry, be happy now.

    Don't worry, be happy. Don't worry, be happy.
    Don't worry, be happy. Don't worry, be happy.

    Ain't got no place to lay your head
    Somebody came and took your bed
    Don't worry, be happy.
    The landlord say your rent is late
    He may have to litigate
    Don't worry, be happy.

    Look at me -- I'm happy. Don't worry, be happy.
    Here I give you my phone number. When you worry, call me,
    I make you happy. Don't worry, be happy.

    Ain't got no cash, ain't got no style
    Ain't got no gal to make you smile
    Don't worry, be happy.
    'Cause when you worry your face will frown
    And that will bring everybody down
    Don't worry, be happy.

    Don't worry, don't worry, don't do it.
    Be happy. Put a smile on your face.
    Don't bring everybody down.
    Don't worry. It will soon pass whatever it is.
    Don't worry, be happy.
    I'm not worried, I'm happy...

    Bobby McFerrin, Don't Worry, Be Happy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. .......
    Με τι καρδιά, με τι πνοή,
    τι πόθους και τι πάθος
    Πηραμε τη ζωή μας λάθος!
    Κι αλλάξαμε ζωή.

    Γ. Σεφερης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σας ευχαριστούμε πολύ για τα σχόλιά σας! Δεν είναι ότι όλα είναι μαύρα, απλά μας αρέσει να γράφουμε για τις "σκοτεινές" ώρες τις ημέρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή